Bu fotoğraf çooooook eskilerden. 7 Mayıs 2011. Öyle çok kafa yormuştum ki bi kedi alsam bakabilir miyim diye.. Bi arkadaşım " Sana çok iyi gelecek, düşünme bu kadar, bulduk bi tane senin için." diyip bu ufaklığı başıma bela etmişti. :) Ne kaddar da güççük bişeymişsin sen Zeytin yaaa.. :D ( Evde bazen böyle seslenip, gülüyorum sonra - ZEYTİNYAAAA! )
Böylesine ufak ve bi o kadar da ürkekti ilk geldiği gün. Ama bilmiyordu ki ben o ufacık şeyden fena halde korkuyordum. :D Zeytin'i bırakıp herkes evine çekildikten sonra sanki bi canavarla başbaşa kalmışım gibi korkuyordum evet! Koltukta arkamdan gelip gırladığı o ilk anı hiç unutmıycam sanırım. Ne istiyor bu kedi şimdi, napıcak acaba bana diye bi kenara sinmiştim. Elime sürtünüp sıcacık dokunduğunda anladım ki tek istediği sevilmekmiş meğer.. :)
Bi sonraki aşama bu isimsiz miniğe yakışır bi isim bulmaktı elbette. Çok düşünmedim aslında, bu gözlere ancak ZEYTİN ismi yakışırdı.
ne güzel ifade etmişssin ilk zamanların ürkekliğini :)
YanıtlaSil